IN MEMORIAM PACA

14 Januari 2011

 

 

 

Voor mijn allerliefste Paca.

Vanaf het moment dat ik jouw foto zag, in je mooie vragende ogen keek ging mijn hart open voor jou.

Jou wilde ik nog gelukkig maken al was het maar voor een maand.

Negen maanden heb ik intens van je kunnen genieten en jij van mij.

Broodmager en vermoeid kwam jij aan, we hebben je laten rusten  en met goed voedsel weer krachtig gemaakt.

De dag dat je voor het eerst een frikadel kreeg ging er een wereld voor je open en je was niet meer te stoppen en hapte ze gewoon van tafel, geweldig.

Vanaf toen konden wij niet meer rustig eten want het liefst hapte je gewoon even alles van ons bord.

Ik ben je gaan borstelen  je vond het heerlijk als ik stopte tilde je je kop op, zo van ga door.

Het lopen ging je moeilijk af, je had zwaar had en in je voorpoten had je allemaal oude breuken. Door goede pijnmedicatie werd het allemaal wat dragelijker voor je en je leefde helemaal op. Op jouw manier werd je weer even jong en maakte zelfs af en toe een jolig huppeltje je zwikte dan wel eens door je voorpoten maar trok jezelf lachende weer overeind want het was allemaal zo fantastisch. Tijdens het koken lag je samen met Phoe ( je huisgenootje uit Cyprus) in de keuken en keek je ogen uit. Als we thuis kwamen stond je bij de andere honden in de gang om ons uitgebreid te verwelkomen, je duwde met je kop ons het  hele huis door want we moesten blijven aaien. Je sliep heel veel, heerlijk lag je te dromen super ontspannen. ‘S avonds om een uur of zeven  was je klaar wakker en ging blaffen en bleef  blaffen gewoon uit geluk om te zeggen hoe fijn je het vond (de buren wat minder maar het zijn ook “dierenvrienden” dus die kregen lik op stuk van mij) in ieder geval het feest kon beginnen voor jou. Eerst met ze allen eten, daarna heel veel kusjes, knuffels, borstelen en massage, toen je dat had ontdekt wilde je tot 11 uur gemasseerd worden als ik stopte was het blaffen, als ik uit beeld was, was het blaffen.. Aangezien ik jou met al mijn liefde graag op je wenken bediende ging je daar ook dankbaar gebruik van maken.  Dan gaat het ineens slechter je zakt door je achterpoten en je krijgt moeite met opstaan, als we buiten zijn zak je er doorheen en valt in een plas, mijn hart brak. Je ging me aankijken op een speciale manier,  

‘S nachts blafte je me wakker om te drinken of een plas te doen in de tuin als je niet snel terugkwam lag je op de grond en hielp ik je weer overeind en begeleidde je naar binnen.

Je riep me ook om een knuffel of om me te zien dan ging ik bij je liggen en vielen we samen weer in slaap.

We hebben je vrijdagmiddag 14 januari om half zes in laten slapen veilig thuis met een hele leverworst in je buik en in mijn armen. We hebben je begraven heel mooi op de dierenbegraafplaats in Zandvoort want jij was speciaal een eerbetoon aan jou mooie lieve Paca, wij zullen je nooit vergeten.

Ik hou van je lieve tante Pakje.

Monica