Deze stichting is in maart 2009 opgericht door Ulrike Waldschmidt en Linda van Berkel. Allebei al aardig door de wol geverfd in stichtingenland en beiden bij enkele stichtingen werkzaam geweest. Elk van die stichtingen heeft haar eigen doelstellingen, visie en manier van omgaan met maar wel allemaal hetzelfde nobele streven, daar de helpende hand te bieden waar het zo hard nodig.

En hard nodig is het zeker, daar valt niet over te twisten.

 

Omdat we beiden een enorm zwak hebben voor de oudere en gehandicapte hond, die het in onze ogen soms twee keer zo zwaar heeft dan pups of jongere honden, willen we ons hier expliciet voor proberen in te zetten. Dit houdt niet in dat een jongere hond of pup geen kans krijgt, maar dan alleen als er sprake is van een onleefbare situatie en geen kans op een goed leven of een goede adoptie in eigen land.

 

Het is vaak begrijpelijk dat mensen voor een jongere hond of pup kiezen in plaats van een oudere hond of gehandicapte hond. Een oudere hond, daar kun je in principe minder lang van genieten en heeft vaak wat meer zorg nodig. Een gehandicapte hond heeft natuurlijk intensieve zorg nodig naar gelang het soort handicap. Tevens brengt deze specifieke doelgroep regelmatig extra kosten met zich mee. Dit laatste hoeft natuurlijk niet zo te zijn maar de kans is groot.

 

We willen doorgaan met het helpen van dieren maar als je dieren wilt helpen en enige vorm van inspraak, controle en grip wilt blijven hebben kun je niet anders dan een rechtsvorm aangaan. Anders heb je geen rechten en dat is uitgesloten als je dieren wilt helpen die een slecht leven geleid hebben. Garanties zijn er nooit maar je kunt wel het beste nastreven. Daarom zijn wij toch stichting geworden. We weten dat er vele stichtingen werkzaam zijn en dat het soms meer zin heeft om krachten te bundelen. Hier spelen vaak diverse factoren een rol, zoals land waar de stichting werkzaam is, visie, capaciteit vrijwilligers etc.. Dit is niet altijd makkelijk.  Anderzijds is het toch bijzonder dat zo'n klein land zo'n groot aantal stichtingen heeft die zich inzetten voor een beter leven voor dieren.

 

Wij hebben beiden enorme bewondering voor Maria Angeles Gomez Salpico van de stichting Acan uit Badajoz. Deze vrouw zet zich al lange tijd in voor de dieren in de omgeving van Badajoz. Ze probeert te redden wat zij kan redden. Tevens werkt deze vrouw zeer nauwkeurig en betekenen de dieren alles voor haar. Ze voorziet ze van medische zorg en opvang, voor zover de opvang aanwezig is en probeert ze weer een goed leven te geven. Meer informatie over haar, haar stichting en haar werk onder het kopje ASIELEN.

Hetzelfde geldt voor alle mensen die bij onze partnerorganisaties werken. Hun verhalen kunt u ook lezen onder ASIELEN. Zij doen allemaal alles voor de dieren…

 

Hieronder wat persoonlijk informatie over ons en de mensen waar we mee samen (gaan)werken.

 

LINDA VAN BERKEL Mijn naam is Linda van Berkel. Getrouwd met Marcel en moeder van 2 dochters, te weten Bonita en Gioya. 3 honden. Snoopy (15) zelf uit een asiel in België gehaald. Lupa (7) van de eigen stichting uit Spanje en Bella (10) idem uit Spanje. Af en toe zitten er ook één of twee hondje in de opvang erbij. Heb bij enkele stichtingen gewerkt en nu samen met diverse leuke colllega's  bij La Vida. Ik vind het belangrijk dat de oudere hond en de hond met een lichamelijke beperking ook aan bod komen. Ook zij verdienen het zo. Frida en Chica (twee andere Spaanse hondjes van ons zijn helaas in 2011 overleden). TREES STERK   Mijn naam is Trees Sterk, ben 50 jaar en van  Indonesische afkomst. Mijn kind, een kruising Bull Terriër/Dwerg Kaninchen Teckel, heb ik 20 jaar gehad. Na een 2e beroerte, die hij voor Pasen kreeg, ging hij heel hard achteruit. Ik heb hem moeten laten inslapen, wat mij heel, heel veel verdriet heeft gedaan. Toen zei ik tegen mezelf, geen hond meer. Ik heb het geprobeerd, maar de leegte was ondraaglijk. 'S Nachts werk ik en als ik dan 's ochtends thuis kwam, was er niks wat mij begroette. Dus ben ik gaan struinen op het internet. Ik heb altijd al iets met beesten gehad. Ik wilde geen pup meer, ik wilde nu wat meer betekenen, ik wilde meer inhoudelijk HELPEN. En zo kwam ik LA VIDA op mijn scherm tegen. Ik dacht, nou dit is het!!!!!   En zo heb ik nu mijn adoptiekinderen Sally, Muggy en Zara in huis lopen, met af en een toe logeetje erbij. En ik moet zeggen, het geeft mij heel veel voldoening, waar ik absoluut geen spijt van heb. Ik hoop nog lang en gelukkig met jullie allen samen te mogen werken Sandy die hier nog op de foto staat en Pablo zijn helaas overleden. Sandy was ongeveer 12 en Pablo 17 jaar. .   CORRIE SWART Ik ben Corrie, moeder van Marlissa en Djessie. Een tijd geleden overleed onze Saartje (Malthezer.). Snoepy ons andere hondje was ontroostbaar en wilde niet meer eten, hij was zijn levens lust kwijt. Wij dus op zoek naar een ander hondje en via APF gevonden. Mica zat in de opvang bij Linda die toen werkzaam was bij APF. Mica is inmiddels een koningin hier in huis en ik doe veel werk voor de kansarme hondjes. Linda heeft de stichting verlaten maar ons contact is gebleven en toen hoorde over haar stichting was ik verkocht.De doelgroep die La Vida helpt daar voel ik heel veel voor. Ik hou de hyvessite bij van Opvanghonden La Vida, vang zo nu een dan een hond op en verricht wat hand en spandiensten als het nodig is. Dit alles kan ik niet alleen, mijn kinderen helpen veel. Zelf hebben we dus Mica, Daja uit het dogingstation, Snoepy en niet te vergeten een oude poes van 15 en Smooky (kat gevonden langs weg in een doos). We hopen met zijn allen nog vele dieren uit hun benarde positie weg te halen. HANNO EN STEPHANIE BERGER-DEBAST Stephanie en ik kennen Uli en Linda al geruime tijd. Zij werkten toen voor een andere stichting. Wij vinden het heel knap en moedig om je echte idealen - in hun geval het helpen van gehandicapte en oudere honden - met een eigen stichting te gaan waarmaken!   Wij willen hen daar graag mee helpen, door zo nu en dan een pleeghond op te nemen. In goed overleg kijken we dan welke hond bij ons zou passen. Het is altijd erg fijn om zo'n dier die vaak al veel heeft meegemaakt, op zijn of haar gemak te stellen. En als het dan weer lukt om een heel goed en definitief 'thuis' voor zo'n hond te vinden, dan geeft dat ontzettend veel voldoening. Wij kunnen dat iedereen aanraden om ook te doen.   Uli en Linda: veel succes met jullie fantastische werk!   ANDRÉ, MARÍA JOSÉ EN BUCK Hallo, wij zijn André van Buuren, María José Porras van Haaren (hierna MJ) en Buck. MJ en ik besloten ruim 2,5 jaar geleden om een hond te nemen uit het asiel. Na het nodige zoekwerk op internet door MJ, vonden we Buck. En sinds 10-10-2006 was de “gezinsuitbreiding” een feit.   Wij zijn in contact gekomen met “La Vida” door Linda. Linda is een vriendin van ons en daarnaast een collega van mijn vrouw MJ. MJ steunde de vorige stichting al, waarvoor Linda werkzaam was. Wij steunen “La Vida” financieel en daarnaast heeft mijn vrouw, de vertaling op zich genomen. Mijn vrouw komt oorspronkelijk uit Spanje. We hopen in de toekomst de stichting te kunnen steunen door incidenteel als gastgezin een hond op te nemen. JUDITH SCHOUTEN Mijn naam is Judith Schouten, ik ben 39 jaar en woon samen met Tonny. Vroeger heb ik altijd honden gehad maar door het vele afwezig zijn door werk, hebben we nu geen hond meer genomen. Zou het liefst ook weer een hond hebben maar die lange momenten alleen thuis vind ik niet prettig. We hebben nu een poes en een kat uit Polen, ook via een stichting. Tom en Jerry. Tom is de zwarte op de vensterbank en Jerry zit in de gootsteen. Ze waren vrij iel toen we ze kregen maar ze zijn nu goed van formaat en helemaal gewend. Ik ben een zusje van Linda en toen zij bij haar vorige stichting werkte deed ik daar ook wat vrijwilligerswerk in de vorm van het verzamelen van hulpgoederen. Toen zij en Uli besloten La Vida op te richten was ook ik weer graag van de partij. Ik vind La Vida een goede stichting omdat zij zich beperken tot oude honden en honden met een beperking; alle honden (dieren) verdienen een goed leven maar deze doelgroep heeft het helemaal moeilijk.   IRENE   Mijn naam is Irene. Ik heb een lieve man Erik en een heerlijke puberdochter Femke. Eigenlijk ben ik gek op ieder dier wat zich al uitte toen ik klein was. Overal nam ik zieke diertjes van de straat mee naar huis, mijn moeder werd er gek van. Een klein eendenkuiken die een gebroken poot had en maanden in een ouderwetse teil in de tuin zwom. Een blinde cavia, zielige konijntjes en vogeltjes..alles ging mee naar huis. Nu ik wat ouder ben trekt het dierenleed mij nog steeds aan. Een verwaarloosde pony hebben we pas geleden nog opgeknapt en hebben haar een goed huisje weten te geven. Ik heb lange tijd 9 zwaar verwaarloosde veulens uit Spanje geholpen vanuit Nederland d.m.v. het regelen van donaties van medicijnen en uiteindelijk gratis transport voor 3 veulens weten te organiseren naar Nederland. Zo ben ik nu terecht gekomen bij Dierensteun La Vida omdat ik het simpelweg niet kan verdragen dat mensen zo met hun honden, waar ze immers zoveel  van gehouden hebben, als grof vuil net zo makkelijk afscheid van nemen of in te ruilen voor een jonger exemplaar wiens lot straks hetzelfde zal zijn. Bij La Vida houd ik dagelijks de Marktplaatsadvertenties bij met de onbeschrijfbare voldoening als er weer een hondje een liefdevol huisje krijgt. JOKE FEITSMA     Ik ben Joke Feitsma, woon in Hoofddorp samen met mijn 2 zonen van 19 en 16 jaar. Wij hebben natuurlijk ook huisdieren een Amerikaanse Stafford van 12 jaar Dexter en sinds mei 2010 hebben we Luna geadopteerd van de stichting en in juni 2011 Maggie, 3 witte katten waarvan 2 met een zwarte staart Mackenzie en Jack en Shanti. Jack komt van de stichting Mirtos en ik heb hem sinds november 2009 hij komt van Kreta en heeft een zwart piratenoog.Het is een geweldige kat met een leuke persoonlijkheid. En we hebben nog 3 konijnen buiten in een groot hok. Van huis uit heb ik altijd honden gehad, de afgelopen 20 jaar hebben we 3 bulterriërs gehad waarvan de laatste 2 jaar geleden is overleden. Lea is 13 geworden. Ik kwam de stichting tegen op internet en zag Luna toen nog Perla staan en was verkocht. Heel iets anders dan de bullen en Dexter maar erg leuk en ik ben ook dol op haar. Mede door haar en voor alle andere honden heb ik me aangemeld om me in te zetten voor de stichting  en ze te helpen waar het nodig is. Ik doe veel hand- en spandiensten voor de stichting en heb al aardig wat honden opgevangen. JET EN OLAF BARKEL   Linda heeft ons gevraagd om ons even voor te stellen. Daar gaan we dan: wij zijn Olaf en Jet en wij zijn gek op dieren. Vanaf het begin van ons samenwonen hebben wij katten in huis. Later, toen Jet iets minder ging werken kregen we onze eerste hond en we waren direct verslaafd. Wat een gave dieren zijn het toch! Al snel kregen we een tweede hond. Toen wij inzagen hoeveel dieren in het asiel zaten namen wij een oude hond uit het asiel op. Sindsdien hebben we altijd oude honden gehad. Onze oudste is nu 16 jaar, ze zit op de foto met Olaf. La Vida sprak ons enorm aan omdat zij juist de oudjes en honden met een beperking een kans geven. Daarom hebben wij ons aangemeld als vrijwilliger en opvanggezin. Het is heel erg leuk om te doen. Als dieren een tweede kans krijgen en je kunt daarbij helpen dan is dat een fantastisch gevoel.   MARLOU REKERS   Ik ben Marlou Rekers en woon in Osterwald, Duitsland (net achter Nordhorn). Ben 2 jaar vrijwilligster geweest bij APF, maar heb nu sinds ruim een jaar voor La Vida gekozen, omdat mij dit meer aanspreekt. ’S middags werk ik als postbezorgster voor TNT Post. Ik heb een vaste wijk in Oldenzaal. De plek waar ik woon is echt ideaal voor het houden van dieren. Op dit moment: 7 honden, 9 konijnen, 2 cavia’s, 2 eenden, 1 kip, 3 hanen en 1 vis. Heb ondertussen 3 hondjes van La Vida geadopteerd. Nana (overleden), Raquel en Luisito. Die laatste heb ik trouwens omgedoopt tot Wiet. Voor La Vida doe ik opvang, promotie en schrijf updates en de nieuwsbrief vervaardig ik. T.a.v. de opvang vind ik het leukste om een beetje moeilijke karaktertjes bij te sturen. Ik heb de cursus OH (omgaan met honden) gedaan en daar heb ik vaak veel profijt van.   DEBBIE V.D. BERK   Hallo ben Debbie, 24 jaartjes jong en woon in Den Bosch. Ik woon in een grote eengezinswoning met voor en achter tuin, ruimte zat voor mijn dieren. Mijn grote passie is dieren. Ik heb een eigen paard (Bartje) en een hondje (Milo) van mezelf. Verder heb ik een verzorgpaard en nog tijdelijk 2 katten in de opvang.   Verder vang ik graag honden op van La Vida, ik vind het een heel mooi doel en doe ook alles wat ik kan om te helpen. Ik ben kort geleden begonnen met het opvangen van honden uit spanje en daardoor Yoqui en Ron mogen opvangen. Yogui heeft al een heel leuk gezin gevonden en voor Ron komt er vast ook een leuk baasje. Verder heb ik nu ook nog Raquel en Mira in de opvang en ik dat al deze lieverds een goed huis krijgen, tot die tijd krijgen ze een lekker warm mandje bij mij.   Ik heb chronische moeheid waardoor ik niet volledig kan werken, ideaal voor de hondjes dus. Ben er bijna altijd voor ze. De dieren zijn mijn kindjes en je krijgt er ook veel warmte en liefde voor terug. Ik hoop dat er nog meer mensen zich gaan aanmelden als opvanggezin of adoptanten. Ik zou niks anders meer willen. MARIA ANGELES GOMEZ SALPICO Mariangeles, rechts, is al veel over verteld op de site t.a.v. de stichting ACAN en Fepaex. Een enorme vechter is ze en ze blijft doorgaan met het redden van de dieren uit het dodingstation in Badajoz, alsook met meerdere organisaties (Fepaex) samen te werken en te proberen om wetten te veranderen, sterilisatie-/ castratiecampagnes uit te (laten) voeren, de mensen voor te lichten, humane euthanasie voor elkaar te krijgen, geen dodingstations en ga zo door. (Foto is gemaakt bij Uli thuis 22 maart jl. toen de dames op bezoek waren en zich klaar stoomden voor een lange reis terug). BELÉN RAVELO Belén Ravelo is een vriendin van Mariangeles en tevens ook een enorme dierenliefhebber. Zelf heeft zij 8 honden. Ze werkt in Madrid in een gedragscentrum voor honden. Belén werkt samen met Mariangeles t.a.v. de stichting Acan maar ook voor de organisatie Fepaex. Deze foto is genomen in Noordwijk, 22 maart jl. toen zij samen met Mariangeles in Nederland was om dingen t.a.v. onze samenwerking door te spreken alsook een hond bij ons in de opvang te geven, te weten Sandy. De hondjes op de foto zijn Papaya en Pucho van Uli. ROSA ESTHER GONZALES Esther is een vriendin van Mariangeles en eigenlijk voelt het of zij ook een dochter van haar is. Al velen jaren werken ze samen, alsook met Belén. Esther is in het dagelijks leven rijlerares maar verveelt zich vaak en doet daarnaast archeologische opgravingen. Zij is degene die tijdens de transporten ook bijna de hele rit de handjes aan het stuur heeft. Esther is een geweldige opvang, vooral voor zieke honden. Ze is een mega dierenvriend, een voorbeeld voor velen, haar werk is stil en discreet maar ze heeft al menig dierenleven gered.