Wij zijn, Ulrike Waldschmidt en Linda van Berkel. Allebei al aardig door de wol geverfd in stichtingenland en beiden bij enkele stichtingen werkzaam geweest. Elk van die stichtingen heeft haar eigen doelstellingen, visie en manier van

omgaan met maar wel allemaal hetzelfde nobele streven, daar de helpende hand te bieden waar het zo hard nodig.

En hard nodig is het zeker, daar valt niet over te twisten.

 

Omdat we beiden een enorm zwak hebben voor de oudere en gehandicapte hond, die het in onze ogen soms twee keer zo zwaar heeft dan pups of jongere honden, willen we ons hier expliciet voor proberen in te zetten. Dit houdt niet in dat een jongere hond of pup geen kans krijgt, maar dan alleen als er sprake is van een onleefbare situatie en geen kans op een goed leven of een goede adoptie in eigen land.

 

Het is vaak begrijpelijk dat mensen voor een jongere hond of pup kiezen in plaats van een oudere hond of gehandicapte hond. Een oudere hond, daar kun je in principe minder lang van genieten en heeft vaak wat meer zorg nodig. Een gehandicapte hond heeft natuurlijk intensieve zorg nodig naar gelang het soort handicap. Tevens brengt deze specifieke doelgroep regelmatig extra kosten met zich mee. Dit laatste hoeft natuurlijk niet zo te zijn maar de kans is groot.

 

We willen doorgaan met het helpen van dieren maar als je dieren wilt helpen en enige vorm van inspraak, controle en grip wilt blijven hebben kun je niet anders dan een rechtsvorm aangaan. Anders heb je geen rechten en dat is uitgesloten als je dieren wilt helpen die een slecht leven geleid hebben. Garanties zijn er nooit maar je kunt wel het beste nastreven. Daarom zijn wij toch stichting geworden. We weten dat er vele stichtingen werkzaam zijn en dat het soms meer zin heeft om krachten te bundelen. Hier spelen vaak diverse factoren een rol, zoals land waar de stichting werkzaam is, visie, capaciteit vrijwilligers etc.. Dit is niet altijd makkelijk.  Anderzijds is het toch bijzonder dat zo'n klein land zo'n groot aantal stichtingen heeft die zich inzetten voor een beter leven voor dieren.

 

Wij hebben beiden enorme bewondering voor Maria Angeles Gomez Salpico van de stichting Acan uit Badajoz. Deze vrouw zet zich al lange tijd in voor de dieren in de omgeving van Badajoz. Ze probeert te redden wat zij kan redden. Tevens werkt deze vrouw zeer nauwkeurig en betekenen de dieren alles voor haar. Ze voorziet ze van medische zorg en opvang, voor zover de opvang aanwezig is en probeert ze weer een goed leven te geven. Meer informatie over haar, haar stichting en haar werk onder het kopje ASIELEN.

Hetzelfde geldt voor alle mensen die bij onze partnerorganisaties werken. Hun verhalen kunt u ook lezen onder ASIELEN. Zij doen allemaal alles voor de dieren…

 

Hieronder wat persoonlijk informatie over ons en de mensen waar we mee samen (gaan)werken.

ULRIKE WALDSCHMIDT Mijn naam is Ulrike Waldschmidt, in het kort – Uli. Het huis deel ik met Michaël en de vierpoters Jane uit een Iers asiel, Ozzie die ik als herplaatshond kreeg, Papaya uit een Hongaars asiel en Pucho uit Badajoz. Naast mijn werk studeer ik honden- en paardenpsychologie en heb ik bij meerdere stichtingen vrijwilligerswerk voor dieren gedaan. Aangezien ik – net als Linda – van mening ben dat de oudere en gehandicapte honden extra steun verdienen, hebben wij La Vida opgericht.   LINDA VAN BERKEL Mijn naam is Linda van Berkel, 43 jaar. Getrouwd met Marcel en moeder van 2 dochters, te weten Bonita en Gioya. 3 honden. Frida, via een stichting uit een Spaans asiel,  Snoopy zelf uit een asiel in België gehaald. Chica is een opvanghond van de eigen stichting waar ik geen afscheid meer van kon nemen. Frida is ongeveer 9 en Snoop 13 en Chica tussen de 7 en 10 jaar.  Af en toe zit er ook een hondje in de opvang erbij. Heb bij enkele stichtingen gewerkt en al eerder een stichting opgericht en heb nu samen met Uli La Vida opgericht omdat de oudere hond en de hond met een lichamelijke beperking voor mij in het verleden te weinig aan bod kwamen. TREES STERK Mijn naam is Trees Sterk, ben 50 jaar en van  Indonesische afkomst. Mijn kind, een kruising Bull Terrier/Dwerg Kaninchen Teckel, heb ik 20 jaar gehad. Na een 2e beroerte, die hij voor Pasen kreeg, ging hij heel hard achteruit. Ik heb hem moeten laten inslapen, wat mij heel, heel veel verdriet heeft gedaan.Toen zei ik tegen mezelf, geen hond meer. Ik heb het geprobeerd, maar de leegte was ondraaglijk. 'S Nachts werk ik en als ik dan 's ochtends thuis kwam, was er niks wat mij begroette.Dus ben ik gaan struinen op het internet. Ik heb altijd al iets met beesten gehad. Ik wilde geen pup meer, ik wilde nu wat meer betekenen, ik wilde meer inhoudelijk HELPEN. En zo kwam ik LA VIDA op mijn scherm tegen. Ik dacht, nou dit is het!!!!!   En zo heb ik nu mijn adoptiekinderen Sandy, Muggy en Pablo in huis lopen, met af en een toe logeetje erbij. En ik moet zeggen, het geeft mij heel veel voldoening, waar ik absoluut geen spijt van heb. Ik hoop nog lang en gelukkig met jullie allen samen te mogen werken.   CORRIE SWART Ik ben Corrie, moeder van Marlissa en Djessie en samenwonend met Patrice. Een tijd geleden overleed onze Saartje (Malthezer.). Snoepy ons andere hondje was ontroostbaar en wilde niet meer eten, hij was zijn levens lust kwijt. Wij dus op zoek naar een ander hondje en via APF gevonden. Mica zat in de opvang bij Linda die toen werkzaam was bij APF. Mica is inmiddels een koningin hier in huis en ik doe veel werk voor de kansarme hondjes.Linda heeft de stichting verlaten maar ons contact is gebleven en toen hoorde over haar stichting was ik verkocht. Ik werk ook bij de stichting APF maar waarom zou ik het niet combineren. De doelgroep die La Vida helpt daar voel ik ook heel veel voor. Ik start bij La Vida met het opvangen van een hondje. Dit alles kan ik niet alleen, mijn kinderen helpen veel. Zelf hebben we dus Mica, Daja uit het dogingsstation, Snoepy en niet te vergeten een oude poes van 15 en Smooky (kat gevonden langs weg in een doos). We hopen met zijn allen nog vele dieren uit hun benarde positie weg te halen. HANNO EN STEPHANIE BERGER-DEBAST Stephanie en ik kennen Uli en Linda al geruime tijd. Zij werkten toen voor een andere stichting. Wij vinden het heel knap en moedig om je echte idealen - in hun geval het helpen van gehandicapte en oudere honden - met een eigen stichting te gaan waarmaken!   Wij willen hen daar graag mee helpen, door zo nu en dan een pleeghond op te nemen. In goed overleg kijken we dan welke hond bij ons zou passen. Het is altijd erg fijn om zo'n dier die vaak al veel heeft meegemaakt, op zijn of haar gemak te stellen. En als het dan weer lukt om een heel goed en definitief 'thuis' voor zo'n hond te vinden, dan geeft dat ontzettend veel voldoening. Wij kunnen dat iedereen aanraden om ook te doen.   Uli en Linda: veel succes met jullie fantastische werk!   ANDRÉ, MARÍA JOSÉ EN BUCK Hallo, wij zijn André van Buuren, María José Porras van Haaren (hierna MJ) en Buck. MJ en ik besloten ruim 2,5 jaar geleden om een hond te nemen uit het asiel. Na het nodige zoekwerk op internet door MJ, vonden we Buck. En sinds 10-10-2006 was de “gezinsuitbreiding” een feit.   Wij zijn in contact gekomen met “La Vida” door Linda. Linda is een vriendin van ons en daarnaast een collega van mijn vrouw MJ. MJ steunde de vorige stichting al, waarvoor Linda werkzaam was. Wij steunen “La Vida” financieel en daarnaast heeft mijn vrouw, de vertaling op zich genomen. Mijn vrouw komt oorspronkelijk uit Spanje. We hopen in de toekomst de stichting te kunnen steunen door incidenteel als gastgezin een hond op te nemen. JUDITH SCHOUTEN Mijn naam is Judith Schouten, ik ben 39 jaar en woon samen met Tonny. Vroeger heb ik altijd honden gehad maar door het vele afwezig zijn door werk, hebben we nu geen hond meer genomen. Zou het liefst ook weer een hond hebben maar die lange momenten alleen thuis vind ik niet prettig. We hebben nu een poes en een kat uit Polen, ook via een stichting. Tom en Jerry. Tom is de zwarte op de vensterbank en Jerry zit in de gootsteen. Ze waren vrij iel toen we ze kregen maar ze zijn nu goed van formaat en helemaal gewend. Ik ben een zusje van Linda en toen zij bij haar vorige stichting werkte deed ik daar ook wat vrijwilligerswerk in de vorm van het verzamelen van hulpgoederen. Toen zij en Uli besloten La Vida op te richten was ook ik weer graag van de partij. Ik vind La Vida een goede stichting omdat zij zich beperken tot oude honden en honden met een beperking; alle honden (dieren) verdienen een goed leven maar deze doelgroep heeft het helemaal moeilijk. ANITA MAYER Hallo, ik ben Anita Mayer en woon in Lelystad met mijn sinds kort 3 honden, Zavira, Scooty en Foxi. Zavira is een windhondachtige, zij is 11 jaar en komt ook uit Spanje. Scooty is een jaar of 7 en een echt Portugees zwart schoffie. Ik ben bij de stichting gekomen door Foxi, die nu ook door mij geadopteerd is. Had hem al een tijdje op Marktplaats zien staan en na een heftige periode in mijn leven heb ik gereageerd op zijn advertentie. Van het één kwam het ander en nu doe ik ook vrijwilligerswerk voor La Vida. De doelgroep honden spreekt mij heel erg aan, de honden die weinig kans hebben op een nieuw en beter leven. Vandaar dat ik mij hier voor in wil zetten, heb een paar andere stichtingen meegemaakt en geholpen, maar daar vond ik het op een gegeven moment te commercieel worden. Bij La Vida heb ik een goed gevoel en vandaar dat ik nu wat vertaalwerk doe en binnenkort de coördinatie van de voor- en nacontroles. Sinds 31 december woont Foxi bij mij en dat gaat helemaal geweldig, een extra motivatie om me in te zetten voor zijn soortgenootjes in Spanje die ook een gouden mandje verdienen! Groetjes Anita      MIRIAM BOSMAN Mijn naam is Miriam Bosman, ik ben 32 jaar, ik woon samen met mijn dochter, 4 honden Mickey, Kyran, Kaiba,  Indy, 1 poes Isis, 6 konijnen en twee ratten in Mijdrecht. Ik heb een eigen hondenuitlaatservice en heb vorig jaar mijn diploma gehaald voor Kynologisch instructeur. Naast mijn werk ben ik voorzitter van de plaatselijke dierenambulance en daar hoort ook de konijnenopvang bij die in mijn achtertuin is gevestigd. Ik heb een zwak voor husky’s ik heb er dan zelf ook 3, vorig jaar was er via La Vida een husky van tien jaar binnengekomen en hij was erg zwak. Ik zag hem bij La Vida op de site staan, hoe het af is gelopen kunt u lezen bij in Memoriam, hij leeft inmiddels niet meer en heeft maar 4 weken bij ons mogen zijn. Ik sta helemaal achter de doelstellingen van La Vida en help ze dan ook waar ik kan. Ik doe voornamelijk huisbezoeken, als het nodig is transport en heb in december een theorieavond verzorgd. Ik hoop in de toekomst nog veel honden te kunnen helpen met mijn inzet.   GERDA VAN GENDEREN   Ik ben Gerda. Ben vrijgezel en woon alleen in een leuk dorp. Via iemand die een hond van La Vida heeft geadopteerd kwam ik aan La Vida. Ik vond het geweldig en heb toen er een oproep voor noodopvang kwam mezelf aangeboden om het hondje op te vangen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik heb vroeger in een dierenpension gewerkt (vakantiewerk) en en als vrijwilliger bij plaatselijke dierenasiel. Ik ben met Linda van La Vida in contact gekomen en ik bewonder de mensen van de stichting enorm en wil ook graag mijn steentje bijdragen. Ik hoop nog veel hondjes een plezier te doen door ze in mijn huis op te nemen en mijn liefde en tijd aan ze te geven en natuurlijk een warme plek totdat ze hun vaste eigen stekkie hebben gevonden. Ik sta achter het werk van La Vida en ik vind dat ze prachtig werk doen.   MARIA ANGELES GOMEZ SALPICO Mariangeles, rechts, is al veel over verteld op de site t.a.v. de stichting ACAN en Fepaex. Een enorme vechter is ze en ze blijft doorgaan met het redden van de dieren uit het dodingstation in Badajoz, alsook met meerdere organisaties (Fepaex) samen te werken en te proberen om wetten te veranderen, sterilisatie-/ castratiecampagnes uit te (laten) voeren, de mensen voor te lichten, humane euthanasie voor elkaar te krijgen, geen dodingstations en ga zo door. (Foto is gemaakt bij Uli thuis 22 maart jl. toen de dames op bezoek waren en zich klaar stoomden voor een lange reis terug). BELÉN RAVELO Belén Ravelo is een vriendin van Mariangeles en tevens ook een enorme dierenliefhebber. Zelf heeft zij 8 honden. Ze werkt in Madrid in een gedragscentrum voor honden. Belén werkt samen met Mariangeles t.a.v. de stichting Acan maar ook voor de organisatie Fepaex. Deze foto is genomen in Noordwijk, 22 maart jl. toen zij samen met Mariangeles in Nederland was om dingen t.a.v. onze samenwerking door te spreken alsook een hond bij ons in de opvang te geven, te weten Sandy. De hondjes op de foto zijn Papaya en Pucho van Uli. ROSA ESTHER GONZALES Esther is een vriendin van Mariangeles en eigenlijk voelt het of zij ook een dochter van haar is. Al velen jaren werken ze samen, alsook met Belén. Esther is in het dagelijks leven rijlerares maar verveelt zich vaak en doet daarnaast archeologische opgravingen. Zij is degene die tijdens de transporten ook bijna de hele rit de handjes aan het stuur heeft. Esther is een geweldige opvang, vooral voor zieke honden. Ze is een mega dierenvriend, een voorbeeld voor velen, haar werk is stil en discreet maar ze heeft al menig dierenleven gered. JUAN CARLOS Juan Carlos, steun en toeverlaat van Mariangeles en de stichting ACAN. Een mega-opvanger van hondjes uit de Perrera. Als honden echt moeten bijkomen, vrij angstig zijn en nog niet klaar zijn voor het 'echte' leven dan komen ze bij hem tot rust. Ook is hij vaak de man die vele uren achter het stuur doorbrengt voor transporten naar Duitsland en Nederland met hondjes die daar een nieuw leven gaan krijgen, gered van de dood door o.a. deze geweldige mensen van de stichting ACAN.