19 februari 2011 - aankomstdatum van 23 honden uit La Bienvenida - Ciudad Real

Al bijna 2 jaar zijn we eigenlijk wel dagelijks bezig met o.a. oudjes uit bovengenoemd asiel. Honden die het overgrote deel van hun leven in dit asiel hebben doorgebracht. Waarom, omdat dit asiel een asiel is en geen dodingstation, gelukkig - en - ook omdat er nagenoeg nooit een wat oudere hond of hond met een beperking geadopteerd werd uit dit asiel.
 
Een enkele organisatie heeft wel eens geholpen en een enkele doet dit nog, bijvoorbeeld voor de Galgo's, ook geweldig natuurlijk. Maar echt plaatsingen van de honden waren mondjesmaat.
We hebben in de loop der tijd al een aantal van deze senioren kunnen helpen aan een fijn thuis hier in Nederland. Dit kon alleen omdat er  mensen zijn, gelukkig best veel, die een oudere hond nog een laatste fijne tijd willen geven.
 
En fijn is het zeker als een senior uit een koud en nat asiel ineens een fijn bestaan krijgt, met mensen en liefde maar zeker ook warmte en een droge omgeving. Lekker uitgelaten worden op het gras, wandelen, zo iets simpels gebeurde gewoon nooit. En niet omdat de mensen van het asiel zo slecht zijn maar puur omdat het ze ontbreekt aan capaciteit. Te weinig vrijwilligers te veel dieren.
 
De mensen van La Bienvenida waren niet gewend om hun dieren naar het buitenland te laten gaan en het kostte in het begin best moeite om ze het vertrouwen in ons te geven en nadat de eerste honden geplaatst waren en ze zagen foto's waren ze zo gelukkig.
Ooh ze ligt bij een verwarming of ooh hij rent in een bos................... Zoveel dankbaarheid, niet alleen van de honden maar ook van de mensen van het asiel die dag en nacht met ze bezig zijn en zoveel oudere honden zien sterven in het zelfde asiel waar ze al zo lang verblijven.
 
Een week of 8 geleden hebben ze te horen gekregen dat het roer omgegooid wordt. Het asiel dat zich al jaren een soort bedruipt en waar ze nooit een hond lieten inslapen (mits door ziekte) wordt verbouwd. Geweldig dachten we allemaal, dan wordt het alleen maar beter. Maar niets is minder waar, ja het wordt verbouwd, nieuw, netjes, schoon maar wel wordt het een dodingstation, zoals dat wordt genoemd, met nog plaats voor 76 dieren en geloof
ons er lopen daar in het asiel veel honden, veel meer dan de genoemde 76. En dan hebben we het niet eens gehad over het kattenverblijf wat er ook nog is.
 
De mensen van het asiel waren diep geschokt, maar wij ook. Zo weinig plekken en zoveel honden. We zullen het nooit zeker weten maar in onze beleving zouden de oudere honden sneller de dood vinden dan de jongere honden. Die maken meer kans op plaatsing (maar ook velen van hen niet hoor, houdt ons ten goede). Wat kunnen we doen, wat moeten we doen. Realistisch blijven, je kunt de hele wereld niet redden maar jeeh, kunnen we
dan enkelen van hen niet redden.
 
Met veel menskracht hebben we een noodactie op touw gezet waarbij we veel steun van diverse hoeken hebben ontvangen. Van het hondenpension Van de Ovidefarm, van De Kruijf Holding BV te Uithoorn die ons de diesel heeft gesponsord. Mensen die donaties voor elkaar hebben gekregen en vele handen van veel collega's van La Vida. Klanten van het hondenpension Van de Ovidefarm die donaties hebben gegeven en ga zo maar door.
 
19 februari was het zover, daar waren ze. Opgehaald door Miriam Bosman en Barbara. Miriam was erg onder de indruk van het asiel aldaar maar ook van de vermoeiende reis om ze op te halen en veilig hier te brengen.
Zoveel mensen van organisaties doen dit en wat is het eigenlijk pittig en knap dat mensen zo'n lange trip aangaan voor o.a. dit soort dingen.
Het zijn lange uren rijden, heftige indrukken in de asielen aldaar en terug met een 'kostbare' lading aan boord, waar je je immens verantwoordelijk voor voelt.
 
Al aardig wat senioren hebben al een eigen thuis - na zo'n lange tijd - geweldig om de ervaringen van de adoptanten te mogen horen en de foto's te zien van honden die ineens enorm genieten en blij zijn en lekker hond zijn. Anderen zitten in de opvanggezinnen.
 
Sommigen vinden het druppels op een gloeiende plaat; misschien is dit theoretisch ook zo, maar het zijn allemaal tikkende hartjes en iedere tikkend hartje dat gered is is er toch één.
 
We zijn iedereen die hier zo hard zijn best voor heeft gedaan, zeker ook de opvanggezinnen die de eerste begeleiding doen, enorm dankbaar en zeker ook al die lieve mensen die gaan voor een hond op leeftijd. Voor de kwaliteit - niet voor de kwantiteit.
 
Veel dank daarvoor!
En Miriam --------------- geweldig gedaan meid!

 

Hieronder een impressie door middel van foto's en het reisverslag van Miriam Bosman:

 

   

 

Verslag Transport Spanje 19-02-2011 Operatie Ciudad  (Miriam Bosman)

 

Kerstavond krijg ik te horen dat er honden ingeslapen gaan worden bij Ciudad de Reaal, ik twijfel geen seconde en bel meteen het bedrijf die mijn auto heeft geschonken, ze zijn erg vrijgevig en ik hoop dat ze willen meebetalen aan de reis. Ze bieden meteen aan om de diesel te vergoeden en dat is meteen het begin van de operatie.

 

 

We besluiten dat we met mijn grote bus gaan, daar kunnen de meeste honden in en is de beste en goedkoopste oplossing. Er zullen benches ingebouwd moeten worden en het moet goed gebeuren. Eerst naar Linda en Marcel toe passen en meten en al vrij snel komen we op het getal 27, 27 honden die we een goed leven kunnen geven en stilletjes worden we al blij van het getal 27.

 

Een paar weken later is de bus ingebouwd met benches en ik besluit om er grote zakken voer in te leggen en door Mijdrecht heen te gaan scheuren om te kijken of het allemaal stevig genoeg is. Thuis aangekomen doe ik de deur open en ben blij dat ik even heb proef gereden want de hele inbouw is in zijn geheel naar voren geschoven. Oke op naar de karwei weer wat aanpassingen gedaan en klaar is kees. Het kan geen kant meer op. Ik zit over het getal 27 na te denken en al snel komt er in mij op dat we ventilatie moeten hebben iets wat op dat moment niet in de bus aanwezig is. Ik kijk op internet naar een professioneel bedrijf, pingel wat van de prijs af en binnen 2 dagen was de ventilator binnen, alleen nog even inbouwen en we zijn er klaar voor.

 

De heenreis 

We besluiten na onderling overleg te vertrekken op woensdagavond 16 februari om 22.00, we hebben dan ruim de tijd om te rijden. Vriend, kind en hondjes gedag gezegd een beetje verdrietig, maar met het doel in mijn hoofd rijden we de straat uit.

 

De eerste uren gaan heel erg snel voordat we het weten zijn we de grens over en moeten we tanken in Antwerpen, we hebben een speciale tankpas gekregen  waarmee we kunnen tanken maar alleen bij speciale pompen, we hebben er een uitgezocht in het boekje en bij Antwerpen stoppen we. Ik stap uit ga tanken en ondertussen kletsen we een beetje, ik sta niet op te letten want een pomp heeft een automatische afslag alleen wat ik mij niet realiseerde dat deze pomp eigenlijk voor vrachtwagens is en de diesel met een noodvaart in de tank word gespoten. De pomp sloeg automatisch af dat wel alleen door de kracht van de pomp komt er allemaal diesel gespoten uit de tank over mij heen. Dat begint al lekker, ik heb zeker tot de grens Spanje voortreffelijk geroken en was in een soort van stoned aan het worden. Niet zeuren raampje open en rijden maar.

 

We besluiten te wisselen net voor Parijs, Barbera neemt het stuur over en hop we gaan weer. 

We zijn niet veel verder of we rijden bij Parijs een file in en we zien dat de politie auto’s eruit pikt die achteruit een afrit op moeten tussen betonnen blokken door naar een controle post. Mijn auto is Engels en het stuur zit dus aan de linkerkant en Barbera heeft er 2 keer ingereden voordat we gingen, dus we zijn  bang dat we eruit gepikt worden en besluiten in de auto aan gymnastiek te doen en zonder uit te stappen te wisselen, zodat als we naar achteren moeten ik de bus naar achteren moet rijden. We lachen naar oom agent we mogen gewoon door en even later besluiten we weer op een parkeerplaats te wisselen.

 

Dan komen de tolwegen en moeten we door de peage heen. Ehhhhhhhhhhh links auto’s rechts vrachtwagens, we kijken elkaar leeg aan en weten niet welke kant we moeten kiezen. We zijn een bestelbus dus geen van tweeën. We gaan naar rechts en al snel blijkt dat we verkeerd zitten, ehhhhhhhh terug dus. Barbera zat achter het stuur dus we besluiten wederom te wisselen, zodat ik de bus in zijn achteruit kan gooien.

 

We moeten naar de wc, lekker in Frankrijk zo een wc met een gat in de grond, ik heb die dag een trui aan met gaten in mijn zakken, ooit een keer koekjes laten zitten en de honden hebben toen ventilatie in mijn trui gemaakt. Ik doe de sleutels in mijn zak, loop naar de wc wil bukken en zie zo mijn sleutels in het zwarte gat verdwijnen, ik slaak een kreet, krijg geen lucht meer en de hele wereld staat even stil. Twee seconde later zie ik ze liggen. Er zat een soort plateau onder het gat, meteen duik ik erin met mijn hand en heb ze meteen te pakken pffffffffffffffffffffffffffffffffffff. Ik loop de wc uit en ga even tegen de muur staan en kijk naar boven en bedank hartelijk voor het redden van de operatie.

 

We kruisen Frankrijk door, de weg wordt na Parijs een stuk beter en op naar Spanje. De grens over gegaan en meteen na de grensovergang word het rijgedrag van de Spanjaarden niet door ons gewaardeerd en waarschijnlijk waarderen ze ons ook niet. Toeteren, middelvingers, grote lichten, van de weg af drukken alles is kennelijk daar normaal. Het maakt allemaal niet uit we zijn in Spanje en we gaan ervoor.

We zijn aan het genieten van het uitzicht en ineens zonder dat ik het in de gaten heb gehad rijden we naar beneden over een mega hoge brug en onder ons een Ravijn met een enorme diepte. Ik krijg het benauwd denk aan mijn gezin thuis en zie alles aan me voorbijgaan… STOP niet over nadenken Mir voor je kijken focus je op de weg kijk niet naar links of rechts, blijf ademen en we doen het voor de honden. Met deze gedachte ben ik verder gegaan en me erover heen gezet. Het is inmiddels avond geworden het is donderdag avond een uur of elf en we zijn al 25 uur onderweg. In Spanje zie je geen hand voor ogen, slechte verlichting, en we rijden door de bergen op de TomTom. We kunnen allebei niet meer en besluiten in Madrid te overnachten. We rijden 100 kilometer voor Madrid berg op en berg af, ineens komen we in een dikke mist terecht en zien geen hand voor ogen. Ineens trekt de mist op en komen we ineens in een sprookje terecht van bergen met witte sneeuw, we rijden er vol verbazing tussendoor en al snel zijn we winterwonderland alweer uit. Bij het hotel aangekomen snel de kamer op en pitten morgen is het weer vroeg dag.

De wekker gaat om 7.00 uur en we hebben nog 250 kilometer te gaan. We gaan vol goede moed weer op pad. We hebben een hoop ellende gehad met benzinepompen dus alles kreeg vertraging, maar om 13.00 uur komen we volgens de TomTom aan op de plaats van de bestemming. De TomTom zegt bestemming bereikt, we kijken om ons heen en staan midden in een woonwijk, geen asiel te zien. Ooh jee nu moeten we in het Spaans de weg gaan vragen, ehhhhhhhhh we doen ons best en jawel we worden een kant op gestuurd en we waren er 3 minuten vandaan.   

Het asiel

We komen aan en worden hartelijk onthaald door het hele team, ik had me voorgenomen om het asiel niet in te gaan, maar ik bedenk me daar en wil toch graag een rondleiding.

De deur gaat open en meteen komt ons de lucht van hond al tegemoet. In het eerste gedeelte bevindt zich een voorportaal, een badkamer en een medicijnkamer, overal word je begroet door honden in elk gaatje staat een mand met of zonder hond erin. Dit voorste gedeelte is voor de honden die om welke reden dan ook niet tussen de grote groep honden kunnen wonen. Er zitten schuwe hondjes die je met argusogen bekijken en er zijn honden die tegen je op springen van blijdschap. Het maakt niet uit waar je loopt een grote groep loopt met je mee en blijft om je heen rondjes draaien. Armen tekort om iedereen aandacht te geven. We zien daar een Galgo lopen met een open wond die kennelijk geniet was maar weer open gesprongen is. De Galgo is aangevallen in de grote groep dus mag hij hier tussen de andere stumpertjes blijven.

     

 

     

 

Dan gaan de grote deuren op en komen we in het hoofdverblijf, de eerste die ik zie is Paco, mijn schat, hij ziet er niet uit, hij zakt bijna door zijn benen en kan moeilijk lopen, hij kijkt niet eens op en vervolgt doelloos zijn weg.

 

 

Ik zie hondjes lopen, hondjes waarvan ik de foto’s vaak genoeg heb bestudeerd en me af heb gevraagd hoe ze in het echt zouden zijn, ik zie Perla, Tarzan en Arturo lopen, om Arturo staat een groep honden die volop agressief naar Arturo aan het grommen zijn. Ineens loopt er een klein hondje in zich zelf gekeerd langs ons heen,  ik kijk nog eens en herken hem, het is Botitas, de schat, ik zeg in mijn hoofd tegen hem dat ik hem mee ga nemen en ervoor ga zorgen dat hij een warme mand krijgt en een goed leven op hem wacht.

 

     

 

We lopen door de honden heen en worden vrolijk begroet, er loopt een hele grote Mastin rond die eigenlijk een beetje de hele dag met een witte vlag door de honden heen loopt als er relletjes uitbreken. Er komt een hele vrolijk herder mij begroeten hij heet Rocky, en blijft de hele tijd rondjes om mij heen lopen en aandacht te vragen. Je kan daar in een groep met 120 honden alleen maar kijken geen rare bewegingen maken niets doen want alles kan een aanleiding zijn voor de honden om te gaan knokken. Ik word gewaarschuwd voor een bruin Spaans waterhondje, maar voordat ik het weet heeft hij me al een snapje gegeven in mijn enkel, niet hard maar ik voelde hem wel. Hij wilde dat ik wegging althans in ieder geval niet verder zou lopen en het lukte want verder ging ik maar niet, althans zolang hij in mijn buurt was. Overal honden waar je kijkt en wat wordt er veel gecommuniceerd onderling. Ik kijk mijn ogen uit naar wat ze allemaal elkaar vertellen.

 

      

 

Ik loop verder en natuurlijk vallen je de honden meteen op die bij je komen, maar als je verder loopt en in de betonnen huisjes kijkt zie je links en rechts honden liggen die opgerold liggen en met rust gelaten willen worden, angst, verdriet, pijn en ontreddering lees je in hun ogen. Zo een hond als Rocky is vrolijk en het lijkt alsof het leven in het asiel hem niet in zijn karakter heeft aangetast. We staan daar een tijd te praten en te kijken ik zou hier wel langer willen blijven om meer te doen, om hier te helpen, maar dan moet ik mezelf weer even terugfluiten en moet mezelf focussen op ons doel waar we voor kwamen.       

 

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

 

 

 

 

     

 

 

Een voor een worden de honden die we mee gaan nemen uit de grote groep gehaald en worden naar het voorste gedeelte gebracht, ik loop naar de auto en spreek af dat ik de naam noem van de hond en dat we op die volgorde gaan werken, want alles is uitgemeten en iedere bench heeft in mijn hoofd een naam. We laden de honden in, lieve Dulcinea mag voorin.

We nemen afscheid, het doet zeer, zeer om deze groep mensen die zo een groot hart hebben voor dieren, dagelijks ellende zien en toch door blijven gaan te verlaten. In de 3 uur dat we daar zijn geweest voel je door hun verhalen de ellende, maar ook hun vechtlust. Ik wil niet weg ik wil blijven hier helpen, maar dat kan niet. Ik beloof ze om terug te komen en zeg tegen ze dat we vanuit Nederland met hun mee strijden. We nemen afscheid we geven elkaar een dikke knuffel kijken elkaar in de ogen en stappen in. De tranen beginnen bij hun te stromen, hun lieverds die ze hebben verzorgd gaan het goed krijgen. Het zijn tranen van blijdschap en tranen van de lege plekjes die achterblijven in hun hart.

We rijden langzaam zwaaiend de straat uit en draaien de auto naar de weg, even wegslikken en nu focussen op de weg naar huis.

 

De terugreis

We ruiken huis en dan gaat het al een stuk sneller, ook wetende dat je de honden zo snel mogelijk uit de auto wilt hebben. We besluiten zo weinig mogelijk te stoppen, we hebben even snel een hapje gedaan en  ook even de benen strekken voor Dulcinea. Bij de stops trek ik de deur open en check met een zaklamp alle honden, ze zijn rustig de meeste liggen te slapen.

 

We komen bij de grens in Spanje en we worden gestopt door de douane. Onderweg ben ik erachter gekomen dat alle honden in een bench moeten zitten, ik heb er twee in het gangpad zitten met een eigen gemaakt hek erom heen, ze kunnen geen kant op maar als ze het zien kunnen we problemen krijgen. De douane vraagt om de papieren en ondertussen bidden we dat geen enkele hond een geluid maakt, dan heb je kans dat ze achterin willen kijken en dat betekent problemen. We lachen vriendelijk, ons hart bonst we kijken naar boven. Een van de agenten wil een beetje stoer doen en gaat uitgebreid de papieren lezen, ik wil zeggen dat ie op moet schieten, maar kan me in houden. De spanning is te snijden, alstublieft zegt de man in het Spaans en we mogen onze weg vervolgen.

 

De rit terug gaat redelijk snel, het is rijden, slapen, naar de wc,  Dulcinea uitlaten en weer doorgaan  

De aankomst

We zijn er, we komen aan en mijn vriend en een vriendin komen meteen naar me toe en daar is de ontlading, het verdriet, de ellende, de spanning, de lieve mensen van het asiel, de honden, de blijdschap, de vreugde alles komt eruit en ik laat mijn tranen even de vrije loop.

Linda komt aangelopen en we vliegen elkaar in de armen, yes we hebben het geflikt.

We maken de auto open. De eerste twee honden zaten in het gangpad die moesten er het eerste uit voordat we bij de rest konden komen, een voor een haal ik ze eruit en draag ze over aan een vrijwilliger. Mijn vriend Bas helpt mij met de honden uit de bench halen en voordat we het wisten was de auto leeg. Naar binnen bij de Ovidefarm praten, bijkomen en de honden werden meteen verzorgd .Ik had in Spanje geen tijd om met de honden door te brengen en loop de hele tijd rondjes om de honden te bekijken.

 

Het is gelukt we hebben ons doel bereikt, Operatie Ciudad geslaagd.